Zabezpieczenie konstrukcji przed korozją (przez dobór odpowiednich materiałów, rozwiązań konstrukcyjnych, powłok ochronnych i ewentualnie naddatek grubości elementu) należy projektować stosownie do przewidywanego okresu eksploatacji, stopnia agresywności korozyjnej środowiska, a także warunków konserwacji i renowacji powłok ochronnych. W konstrukcjach narażonych na bezpośrednie działanie czynników atmosferycznych grubość ścianek kształtowników nie powinna być mniejsza niż 3 mm, a elementy rurowe (jeśli ich wewnętrzne powierzchnie nie są specjalnie zabezpieczone) powinny być szczelnie zamknięte.

Wymagania te nie dotyczą konstrukcji ze stali trudnordzewiejącej. W każdym przypadku przez odpowiednie ukształtowanie konstrukcji, wypełnienie elementów lub specjalne otwory należy umożliwić odpływ wody opadowej. W instrukcji zabezpieczenia przeciw korozyjnego należy określić sposób przygotowania (stopień czystości) powierzchni, rodzaj i grubość powłok ochronnych oraz warunki techniczne ich wykonania, odbioru i renowacji.

Zabezpieczenie konstrukcji przed ogniem przez czynne lub bierne środki ochrony należy projektować wg specjalnych przepisów, stosownie do wymaganej klasy odporności ogniowej obiektu i poszczególnych elementów. Układy konstrukcyjne powinny mieć zapewnioną stateczność ogólną tj. zdolność do skutecznego przeciwdziałania zmianom kształtu i położenia w warunkach realizacji i eksploatacji, a także przy rozbudowie, remontach i demontażu konstrukcji.

Stateczność ogólną można zapewnić przez odpowiednie ukształtowanie (usztywnienie) konstrukcji, a w przypadku układów, które nie są samostateczne lub wystarczająco sztywne - przez odpowiedni system stężeń stałych lub montażowych. Jako stężenia można stosować dodatkowe pręty (zastrzały), skratowania, odciągi; można także wykorzystywać w tym celu trzony żelbetowe i sztywne tarcze tj. elementy stropów i ścian, w tym lekkiej obudowy z blach fałdowych.

Projektując stężenia należy zapewnić: przeniesienie na fundamenty wszelkich obciążeń i oddziaływań poziomych, odpowiednią sztywność konstrukcji wymaganą ze względu na stan graniczny użytkowania, jak również ze względu na boczne podparcie (stężenie) elementów ściskanych i układów ramowych, odpowiednie warunki montażu i rektyfikacji konstrukcji na placu budowy. Części konstrukcji oddzielone dylatacjami powinny być stężone w sposób wzajemnie niezależny.