Konstrukcję ocieplenia stanowi szkielet z drewnianych listew lub stalowych profili, mocowanych do podłoża za pomocą łączników mechanicznych. Listwy drewniane wymagają zabezpieczenia przed korozją biologiczną, poprzez zaimpregnowanie elementów środkami ochronnymi. Natomiast profile stalowe powinny być zabezpieczone przed korozją chemiczną, w związku z tym najlepiej do tego celu nadają się profile stalowe ocynkowane.

Do szkieletu specjalnymi śrubami lub wkrętami mocowane są elementy elewacyjne. Elewację wykonuje się z oblicówki winylowej (tzw. siding), aluminiowej czy stalowej. Różne typy oblicówki różnią się kształtem profili (płaskie lub łamane). Występują w formie pojedynczych, podwójnych lub potrójnych paneli. Faktura paneli jest różnorodna, od gładkiej do przypominającej drewno. Mają z reguły szerokość od 10 do 30, a długość od 250 do 390 mm. Stosowana jest również oblicówka drewniana, wymagająca zaimpregnowania, chroniącego ją przed wilgocią atmosferyczną, a co pewien czas wymagane jest jej odnowienie, poprzez malowanie.

Innym rozwiązaniem są płyty: lignocementowe, z tworzywa sztucznego lub szkła. Mają one różne wymiary i różną warstwę wykończeniową. Mogą być malowane farbami hydrofobowymi lub pokryte naturalnym kruszywem kamiennym. Zaletą elewacji montowanych na szkielecie jest możliwość łatwej wymiany uszkodzonych lub zniszczonych elementów.

Montaż docieplenia rozpoczyna się od zamocowania do ścian listew lub odpowiednich kształtowników. Jeśli wykończeniem będzie siding - wystarczą profile konstrukcyjne pionowe lub poziome (zależnie od tego, czy panele będą układane w poziomie, czy w pionie), jeśli płyty elewacyjne - mocuje się z reguły, tak profile pionowe, jak i poziome. Rozstaw profili powinien odpowiadać wielkości płyt wełny mineralnej, które wkłada się między nie.

W razie potrzeby izolację mocuje się punktowo do podłoża. Do izolacji termicznej ścian zewnętrznych ocieplonych metodą lekką suchą, pod tzw. siding (panele PCV, drewniane, metalowe itp.), stosuje się płytę pokryte welonem szklanym, który stabilizuje powłokę zewnętrzną płyt, ogranicza migrację zimnego powietrza oraz wilgoci w głąb izolacji, lepiej zabezpiecza warstwę wełny na ewentualność uszkodzenia podczas montażu, jak również pozwala utrzymać element mocujący (grzybek kołka) na powierzchni warstwy wełny.